Wie weet wat voor dag het vandaag is? Nee, ‘woensdag’ telt niet, dat beleven we elke week. Ik geef een hint: het is de elfde van de elfde. Nee, Sint Maarten is wel gezellig, maar niet het antwoord dat ik zoek.
Hier in Engeland weet iedereen wat het vandaag is. Vanmorgen om 11 uur vierden we dat op het 11e uur van de 11e van de 11e in 1918 de Eerste Wereldoorlog eindigde. Jaha, dat soort dingen weten ze nog in Groot Brittannie.
Afgelopen zondag was het Remembrance Day, de dag dat alle slachtoffers van WO1 herdacht worden. Om dat een beetje meer van deze tijd te maken worden dan ook meteen de slachtoffers van andere oorlogen zoals de Tweede Wereldoorlog en de oorlog in Afganistan herdacht.
Ok. Netjes. Maar dat doen we in Nederland toch ook, hoewel op een andere dag?
Wat mij hier versteld deed staan is niet zozeer de herdenking maar de aanloop ervan. Al weken draagt bijna iedereen die met zijn hoofd op tv verschijnt een klaproos op de revers. Op de voorpagina van de krant, naast het logo staat er ook één. En op straat staan her en der verkopers die voorbijgangers aan een ‘poppy’ helpen. En terwijl we in Nederland eindeloze campagnes voeren om jongeren bewust te maken van ‘Vier Vijf Mei’, dragen mensen van mijn leeftijd gewoon braaf een klaproos op hun jas. Op zondagmiddag in de kerk, op maandagochtend in de metro en, jawel, ook op vrijdagavond in de kroeg.
Het bezoek van Wilders aan London had natuurlijk uitgebreid op mijn weblog geduid moeten worden. De tientallen krantenanalyses, de demonstraties en de ophef rondom het optreden van BNP leider Nick Griffin in BBC’s Questiontime waren een must voor elke website over leven in Engeland. En een stevige gefundeerde beschouwing rondom de Britse Poststakingen, dat was voer geweest voor een mooie bijdrage.
Helaas. Het kwam er niet van. Ik was te druk met studeren en werken, te vaak in de kroeg en waarschijnlijk ook te lui. Waarvoor mijn (bijna) oprechte excuses.
Een mogelijk excuus voor het ontbreken van mooie verhalen is het feit dat niemand er om vraagt. Waar wel regelmatig naar gevraagd wordt is wat ik hier doe en hoe het daar mee gaat. Wel, dat kan ik vrij makkelijk en snel beantwoorden.
• Ik studeer Vluchtelingen Studies met dit blok een focus op mensenrechten. Voorzichtige conclusie na vijf weken studie: het wereldwijde vluchtelingen probleem is fiks en mensenrechten worden dagelijks overal ter wereld geschonden, niet zo’n klein beetje ook. De studie is licht deprimerend (vanwege de vluchtelingen en de geschonden mensenrechten) maar ook reuze interessant en vooral pittig en veeleisend.
• Ik woon en werk in Toynbee Hall. Gezellig én interessant. De afgelopen weken heb ik een aantal mediaprojecten in de stijgers gezet. Eén daarvan had vandaag de aftrap. Het is een serie workshop voor een groep volwassenen met leerproblematiek. De groep heeft net een cursus ‘omgaan met geld’ gevolgd en de komende weken maken wij met de groep een aantal korte filmpjes daarover. Voor de groep een leuk en creatief project, voor de organisatie nieuw audiovisueel discussiemateriaal.
Nou vooruit dan, hier de bijbehorende foto’s. Collega Anna illustreert een opdracht. Groepsbegeleider John en zijn groep schrijven een script:
De opdracht: verzin een mogelijk script rondom één van deze thema's
John en zijn groep bedenken mogelijke filmscripts
City University London heeft bijna 24.000 studenten en dit is de fietsenstalling. Ik denk dat ik volgende week een briefje aan het hek moet hangen met de vraag of men ruimte kan maken voor mijn fiets…
Let op de groene laser, de Greenwich Prime Meridian, het midden van de tijd. Op steenworp afstand van mijn huis, how cool is that?
“Britten zijn nogal correct he? Vrij afstandelijk ook. Maar wel altijd vriendelijk in hun taalgebruik.”
Het maakt niet uit wát ik over Britten zeg. Mijn huisgenoten zijn het altijd oneens met mijn observaties. “British people don’t hug, do they?” resulteerde in ‘hoopje op Jojanneke’ met de vermoedelijke intentie om mij dood te knuffelen.
Misschien is dat ook het mooie. Want wat is nou Brits en wat niet? Het schijnt dat in London ruim driehonder talen gesproken worden. Loop ik vanaf mijn huis tweehonderd meter naar het oosten dan kom ik voornamelijk Bangladeshi tegen. Ik loop dan langs de grote moskee, passeer twee winkels waar je sari’s kunt kopen en kom tientallen volledig gesluierde vrouwen tegen. Loop ik iets verder naar het noorden dan kom ik tussen de vintagewinkels en organische kruideniertjes van het hippe buurtje Shoreditch terecht, waar mannen in strakke skinnyjeans lopen en korte jurkjes de dresscode voor vrouwen zijn. Loop ik meer naar het westen, richting de grote glazen toren dan kom ik tussen de zakenmensen. Strak in pak met hun take-away koffie en hun blik op oneindig rennen ze achter hun volgende deadline aan.
Op de zondagmiddag markt verderop in de straat kun je eten kopen uit zeker vijftien verschillende landen. Mijn supermarkt verkoopt minstens vijf soorten humus. “Typisch Brits” meldt mijn huisgenoot. “Wij hebben geen echte eigen eetcultuur, dus nemen we van alles over van anderen.”
Ik kijk over haar schouder naar ons aanrecht, zie daar 85 zakjes chips liggen en weet wel beter. Chips bij de lunch, dat is nou typisch Brits.
Goede voornemens houden geen stand. Dat weet ik al ongeveer 28 jaar. Zo ging het dus ook met mijn voornemen om met regelmaat een snedig stukje over de Engelse cultuur, mijn studie of mijn werk te publiceren. Helaas pindakaas.
Om toch weer eens wat te kunnen laten horen heb ik mijn agenda, kladblok en facebookpagina doorgebladerd en wat korte snapshots verzameld. In het engels (sorry) want zo vond ik ze nu eenmaal en in chronologische volgorde.
“Even though I made it pretty clear that I would never have a Twitter account, I find myself scribbling two-sentence updates in my diary. Oh dear, I’m a child of my time…”
Crikey! There’s red doubledeckers and black cabs passing my window… I’m in London.
——————————
Between several grotesque statues there’s an empty plinth at Trafalgar Square. You can book it for an hour. Earlier this week there was a man in a dress with a glitter jacket mopping the plinth. London may be more artistic than I can handle.
——————————
There was a couple of musicians on the tube, singing and playing guitar. That does kind of compensate the terror of having to take those really long, steep escalators…
——————————
Confusion seems to become a bigger theme in my life. Especially when figuring out the easiest and most time- and costefficient way to get to uni…
Also: ‘I got lost’ is becoming my favourite and most used expression ever. Not only do I get lost on my way to the Tube, in the Tube and on my way out of the Tube. I also get lost in the library, at the campus and in my research.
——————————
This is cute: It’s Saturday night, I’m in a bar and people are playing table football.
——————————
Take-away coffee, take-away breakfast, take-away lunch, take-away snacks, take-away diner… London = Take-away Town…
Goed twee uur nadat ik voet op Engelse grond zette zat ik bij de bank om een bankrekening te openen. Vier dagen na aankomst heb ik woonruimte met internet, een betaalrekening, twee spaarrekeningen, en een Brits telefoonnummer.
Helaas heeft niet iedereen het zo makkelijk. Daarom kregen wij vandaag een presentatie voorgschoteld van het SAFE-team, Services Against Financial Exclusion. De cijfers liegen er niet om, om armoede te zien hoef je niet per se naar Afrika.
Die bankrekening bijvoorbeeld is niet voor iedereen weggelegd. Wie geen vast woonadres heeft kan niet bij de bank terecht. Wie geen geschikte ID-papieren heeft ook niet. En dan zijn er nog de mensen die simpelweg niet weten hoe een bankrekening werkt en zich er dus ook niet van bewust zijn dat het handig is om er één te hebben.
Dat een bankrekening handig is én uiteindelijk geld bespaart werd ook meteen duidelijk. Cash is uit, in veel gevallen kun je niet met een stapel bankbiljetten terecht. Dat geeft niet, bij de bank kun je die biljetten inwisselen voor een cheque. Voor die handeling moet je wel betalen. Mijn nieuwe telefoon kon ik ook wel cash afrekenen, moest ik tien pond extra beltegoed aanschaffen. Gas en elektriciteit zijn prepaid beschikbaar, tegen een hoger tarief, dat moge duidelijk zijn. Voor wie wel een pinpas heeft is het ook oppassen geblazen. In mijn, niet al te rijke wijk, zijn namelijk maar weinig pinautomaten waar je gratis geld kunt opnemen. Tip: ga naar de rijkere wijken, daar barst het van de gratis geldmachines. Gek? Tsja, the poor pay more, dat rijmt.
Nog een schokkend verhaal: Ook in Engeland zijn veel gezinnen die het ene krediet met het andere af proberen te betalen. Uiteindelijk kun je nergens meer terecht voor een lening. De bedrijven die nog wel krediet geven rekenen een rente die op jaarbasis op ruim 250% uit kan komen. Worden die leningen gebruikt voor luxe produkten als tv’s, computers en vakanties? Soms, maar vaak is het geld ook nodig om eten en kleding te kopen. Deze problemen hebben in Londen een markt geschapen voor illegale leningen. Verleidelijk, als je geld nodig hebt, maar voor veel mensen loopt een illegale lening uit op het verliezen van bezittingen of zelfs op bedreiging, mishandeling en erger.
Gelukkig zijn er organisaties die een lans breken voor hen die ‘financieel buitengesloten zijn’. Binnen Toynbee Hall is dat dus onder andere het SAFE-team. Ik vraag me nu voornamelijk af hoe zichtbaar deze problemen zijn voor ‘Jan Modaal’. Zijn mensen die wél rondkomen op de hoogte hiervan? En kennen we in Nederland ook een ‘financiele uitsluiting’ van deze omvang?
Er rijden rode dubbeldekkerbussen onder mijn raam voorbij. De dame die mij aan een Britse bankrekening hielp noemde me darling. In de tentjes tussen mijn huis en de supermarkt kun je zeker 60 verschillende soorten curry eten. Volgens mij ben ik in Londen.
De komende dagen zal ik flink rondlopen en daarna doe ik verslag. Echt.
Laatste spulletjes inpakken. Plekje in de tas zoeken voor een flink pak stroopwafels. Wijntje drinken met de familie. Het vertrek komt met rassen schreden dichterbij. En daarmee stijgt de spanning. Een nieuwe studie, een nieuwe stad, een nieuw weblog. En dat schept verwachtingen.
Kan ik in Londen, na alle prachtige cultuurverschillen in Afrika, nog wel genoeg vinden om me over te verwonderen?
Een snelle blik op de Engelse nieuwssites biedt hoop. Britten zijn boos op het ministerie van Justitie. Dat schreef namelijk boetes uit wegens mesbezit. Een serieuze zaak, de boetes liepen soms op tot één of zelfs tien Pond.
Kijk. Daar kan ik wat mee. Ongestrafd met een mes kunnen zwaaien, dat ken ik wel. Uit Afrika, maar nu dus ook uit Engeland. Het grote verschil? In Engeland worden dit soort zaken daadkrachtig aangepakt. Met een advies van het bestuur van de Britse scouting bijvoorbeeld. Padvinders, laat die messen thuis voortaan!
Het wordt een interessant jaar.
Als student in het dure Londen wordt het vast een beetje sappelen af en toe. Het nieuws over de zakkenvullers van twee weken geleden las ik dan ook met genoegen. Sinds kort lopen er dus mensen rond die je niet van je portemonnee beroven maar je juist ongemerkt een paar Pond toestoppen. Welkom!
Meer geldnieuws: In East End, het district waar ik ga wonen, kun je tegenwoordig pinnen bij een automaat die Cockney spreekt. En dat is grappig want Cockney Rhyming Slang is niet te volgen. De automaat vraagt dus naar je Huckleberry Finn (pin) en je moet aangeven hoeveel Sausage and Mash (cash) je wilt. Inmiddels maak ik me wel een klein beetje zorgen om de communicatie, met een fijn taalcertificaat van Cambridge kom ik in East End misschien toch minder ver dan ik dacht. Ofwel in Cockney: I’ll have to use my loaf! (Loaf of bread = head)
